Nowa książka Jacka Pulikowskiego
W książce Jak budować więzi w rodzinie Jacek Pulikowski pisze jak zawsze ciekawie o wielu sprawach kluczowych dla rozwoju rodziny.

Świadectwo rodziców Glorii Marii
„Wierzymy, że 1 lipca 2005 r. Bóg usłyszał nasze modlitwy i – za wstawiennictwem naszego Wielkiego Błogosławionego Rodaka Jana Pawła II – okazał nam swoje miłosierdzie, ratując naszą córkę ze szponów śmierci.” – piszą w książce Wiara czyni cuda rodzice Glorii Marii.

Nowa biografia św. Josemarii Escrivy
Pedro Casciaro, jeden z pierwszych członków Opus Dei, z prostotą i humorem kreśli w książce Josemaria Escriva. Przekroczyć marzenia wspomnienie o latach spędzonych u boku jednej z najważniejszych osób w historii współczesnego Kościoła.

Zbiór listów Tomasza Mertona
Thomas Merton. Życie w listach to wyjątkowy zbiór listów Thomasa Mertona, jednego z najbardziej płodnych i prowokujących epistolografów XX wieku. Jego korespondencja liczy ponad dziesięć tysięcy listów.

Najnowsza powieść Waldemara Łysiaka
Satynowy magik to nowa rewelacyjna powieść Waldemara Łysiaka, będąca swoistym jego „Faustem”. Wyrafinowane Zło uwodzi prostoduszną Naiwność, czego finałem jest krwawa katastrofa.

Bocianowi już dziękujemy…
Książka Bocianowi już dziękujemy pokaże Ci jak szczerze rozmawiać w mądry sposób z dorastającymi dziećmi o seksualności. Jej autorka to doświadczony psycholog i pedagog, która od kilkudziesięciu lat pracuje z dziećmi i młodzieżą, pomagając im mądrze dorastać.

Polskie „Dzikie serce”?
Jeśli jesteś mężczyzną, który ma już dość czekania, dość chowania się, dość szukania wymówek, jeśli jesteś gotowy podjąć walkę i – wygrać – książka Żyj na maksa powstała z myślą o tobie. Abyś wygrał wojnę o prawdę, odnosząc zwycięstwa na polach bitewnych twojego życia.

Święta, która może być patronką każdej młodej dziewczyny
Maria Goretti, dwunastoletnia prosta dziewczyna z włoskiej prowincji napadnięta przez dziewiętnastoletniego sąsiada, nie zawahała się oddać swojego młodego życia w obronie czystości oraz własnej godności. Przed śmiercią przebaczyła swojemu oprawcy. Jest jedną z najmłodszych świętych Kościoła katolickiego.

Jak skutecznie rozwiązywać problemy?
Doświadczenia, które dr Townsend zdobył w zawodzie psychologa i trenera biznesu, nauczyły go, że życie nie zawsze układa się doskonale. Proste podejście do rozwiązywania problemów przedstawione w książce Gdy pojawi się problem może radykalnie poprawić sytuację. Bóg nie pozostawił nas, byśmy samotnie zmagali się z życiem.

Jak rozmawiać z dziećmi o seksie?
Seks jest pięknym darem od Boga – Twoje dziecko musi o tym usłyszeć od Ciebie! Karl i Shannon Wendt – uznani specjaliści zajmujący się edukacją seksualną i poradnictwem rodzinnym – w krótkim, praktycznym przewodniku Chcę rozmawiać z moim dzieckiem o seksie podpowiadają zabieganym rodzicom, jak mają przygotować się do rozmowy z dzieckiem na temat Bożego spojrzenia na seksualność.

Porywająca powieść o królu Dawidzie i jego żołnierzach
Czas wojny to fascynująca opowieść, która ukazuje bez żadnych upiększeń krwawą walkę na śmierć i życie, wprowadza w trudy obozowego życia oraz twardą, męską przyjaźń. Bohaterscy wojownicy Dawida wsławili się nie tylko heroicznymi, wręcz szaleńczymi czynami, stając w obronie tego, co słuszne, lecz także swą bezgraniczną lojalnością, trwając przy swym dowódcy, nawet za cenę życia.

Historia niezwykłego bohatera II wojny światowej
Marco Patricelli, włoski historyk ceniony również ze względu na wybitny talent literacki, w książce Ochotnik opowiada historię rotmistrza Witolda Pileckiego (1901-1948), legendarnego bohatera czasów II wojny światowej, który dobrowolnie przedostał się do obozu zagłady Auschwitz, gdzie organizował ruch oporu i skąd zbiegł, by przekazać polskiemu podziemiu raporty o obozie. Przez władze komunistyczne Polski Ludowej został skazany na karę śmierci i stracony w 1948 roku.

Cała akcja powieści dzieje się w miejscowości, w której mieszka panna Marple. O St Mary Mead mówiono, że jest sadzawką ze stojącą wodą. Panowała tam wszechogarniająca nuda. Nie działo się tam zupełnie nic! A jedynym atrakcyjnym zajęciem mieszkańców było rozpowszechnianie plotek – o wszystkim i o wszystkich.

Spokojne, usystematyzowane, wręcz sielankowe życie zostało pewnego dnia przerwane przez zdarzenie, wręcz nieprawdopodobne. Na plebanii zamordowano pułkownika Protheroe!?! Jednego z mieszkańców, który nie cieszył się dobrą opinią, a wręcz można zaryzykować stwierdzenie, że przez swoje zachowanie zjednał sobie wielu wrogów. Do rozwikłania tej sprawy rusza nie tylko policja, ale także sam proboszcz St Mary Meade, (w którego gabinecie miało miejsce zabójstwo); jego detektywistyczne zdolności, wyczucie i intuicja, a także współpraca na wysokim poziomie z organami policją i mieszkańcami, mogą swobodnie dorównać serialowemu Ojcu Mateuszowi. Trzeba zaznaczyć jednak, że ksiądz posiada nielada przewagę nad serialowym bohaterem! Mianowicie, pomoc w postaci sąsiadki, wspomnianej już wcześniej panny Marple. Detektyw w spódnicy bezbłędnie wykrywa zbrodniarza, choć początkowo ma aż siedmioro podejrzanych.

Jaki był motyw zabójstwa jednego z mieszkańców? Kto dokonał tej zbrodni? Czy żona pułkownika i jej kochanek Lawrence Redding rzeczywiście słusznie przyznali się do zabójstwa? A może Letycja, córka pułkownika, dla zdobycia wolności i pieniędzy zamordowała swojego ojca? Wśród podejrzanych znajduje się także sam ksiądz proboszcz i wikary Hawes – dla których motywem zabójstwa mogło było zatuszowanie malwersacji pieniężnych; w końcu sama Gryzelda, żona proboszcza i dawna kochanka Lawrenca… Podejrzanych i motywów zbrodni jest wiele, rozwiązanie tylko jedno, choć jak dla mnie było ono niesłychanie zaskakujące.

Powieść jest pełna zwrotów akcji. Intensywne tempo sprawia, że czytelnik przez cały czas szuka rozwiązania wraz z bohaterami powieści, bo jak się przekonacie detektywów szukających śladów będzie bardzo wielu. Z tego względu, że jest to pierwsza powieść napisana przez Agathe Christie, w której występuje panna Marpley, nie jest ona może jeszcze tak biegła w detektywistycznej sztuce, jak np. w Kieszeni pełnej żyta, Strzałach
w Stoygates czy 4.50 z Paddington. Dopiero zaczyna się uczyć tego fachu, równocześnie umożliwia i nam zacząć szkolić się w tej sztuce. Dlatego polecam tym wszystkim, którzy chcą, rozpocząć swoją detektywistyczne przygodę u boku niezawodnej i błyskotliwej Jean Marple.

Klaudia Winiarska

Domek pod Cisami. Otruty bogaty przedsiębiorca. Żyto w kieszeni. Nieżywe kosy wetknięte do pieczeni. Podanie pani domu trucizny do bułki z miodem. Uduszenie służącej. Śledztwo inspektora Scotland Yardu. W reszcie… pomoc niezawodnej panny Marple i rozwiązanie przez nią zagadki. Można by powiedzieć, że waśnie w taki sposób rozgrywa się powieść Kieszeń pełna żyta, autorki angielskich kryminałów.

Dobrze nam znana detektyw w spódnicy pojawia się w miejscu zbrodni w zasadzie tylko z jednego powodu. Służącą, która została zamordowana – Gladys jest jej dawna podopieczna. Nie będzie z pewnością dla nikogo zaskoczeniem, że staruszka demaskuje przestępcę jak zawsze bezbłędnie. Dużą pomocą okazał się wspomniany już wcześniej dziecięcy wierszyk:

Piosenka za szóstkę, kieszeń żyta i
Zapiekanych w cieście kosów mendel trzy.
Przekrojono ciasto, ptaszków zabrzmiał chór.
Co za pyszne danie na królewski dwór!
Król był w skarbcu, liczył tam pieniądze swe,
Królowa w komnacie bułkę z miodem je.
Służebna w ogrodzie wietrzy ubrań stos,
Wtem przyleciał ptaszek, obdziobał jej nos.

Można by rzecz, że paradoksalnie wszystko zgadza się idealnie z wydarzeniami, które miały miejsce w rodzinie Fortescue. Dzięki temu panna Marple mogła wręcz z proroczym natchnieniem powiedzieć, co miało miejsce przed pierwszym zabójstwem pana domu i kto padnie ofiarą dwóch kolejnych. Wprawiło to w zdumienie samego inspektora Neele, prowadzącego śledztwo. Z bardzo dużym powątpiewaniem słuchał starszej kobiety i był bardziej skłonny, aby uznać, że ona zwariowała, niż przyznać, że ma ona rację. Gdy zauważył, jednak że wszystko dzieje się w taki sposób jak powiedziała panna Marple, śledztwo skierował na nieco inny tor.

Czytelnik ma wrażenie, że wszystko dzieje się tutaj bardzo schematycznie. Wydarzenia swobodnie przeplatają się ze sobą i pomimo burzliwych zdarzeń panuje spokój i wyczekiwanie… Wyczekiwanie na rozwiązanie zagadki przez pannę Marple.

Zbrodnia zostaje wykryta, a w jaki sposób można zdemaskować zabójcę na podstawie dziecięcego wierszyka? Przekonajcie się sami…

Klaudia Winiarska

Kolejna część to wędrówka po księgach Biblii i jest to oczywiście główna część przewodnika. Nie jest ona jednak potraktowana tylko jako streszczenie, ale zawiera kilka ciekawych podrozdziałów. Rozpoczyna się krótkim przybliżeniem sylwetki autora, znaczeniem tytułu księgi oraz jej położeniem w Piśmie Świętym. Następnie przechodzimy do treści księgi, która potraktowana jest w bardzo oryginalny sposób. Poza podziałem na logiczne całości, wydarzenia grupowane są na odpowiadające im rozdziały, a każde wydarzenie przybliża również czarno-biały rysunek. Na zakończenie przy każdej księdze znajdziemy ciekawostki dotyczące odkryć z przeszłości związanych z daną księgą oraz dla mnie rewelacyjny podrozdzialik: Księga… a Boży plan posłania Zbawiciela w księgach starotestamentalnych i Jezus Chrystus w… przy księgach Nowego Testamentu.

Na koniec dziecko otrzymuje kilka prostych wskazówek, jak się powierzyć Chrystusowi włącznie z propozycją napisania listu do Boga. Przewodnik zawiera również mały Słownik terminów biblijnych oraz Dodatek – informacje uzupełniające i współczesne zdjęcia ziem biblijnych.

Ale polecam tę lekturę nie tylko dzieciom, lecz także osobom dorosłym dla przypomnienia sobie zapomnianych już ksiąg – naprawdę warto!

Arkadiusz Pomianek

Ta publikacja jest również opowieścią o życiu ojca Leona Knabita, który mówiąc o odwadze opowiada o własnych aktach odwagi. Z właściwą sobie błyskotliwością oraz poczuciem humoru czyni książkę przyjemną lekturą o ważnym i trudnym temacie. Mowa jest o lęku przed śmiercią, wojną, obawą przed przyszłością i o los chrześcijanina, lęku przed utratą pracy.

Ktoś, kto potrafi zapomnieć o sobie jest bohaterem. Właściwie wtedy stać go na bohaterski czyn. Przytaczając przykłady z życia autor pokazuje kiedy człowiek jest odważny i bohaterski, a kiedy niepotrzebnie szarżuje.

Odwaga jest zagadnieniem niezwykle trudnym. Oddzielenie odwagi od niepotrzebnego heroizmu jest sprawą bardzo indywidualną. Choć odwaga wymaga wielkiej pracy nad sobą, to jednak warto ją podjąć.

Książka niesie ze sobą ogromną nadzieję, że dobro zmienia świat. Współczesny człowiek nie musi poddawać się złu, które paraliżuje i wywołuje strach. Wiara daje siłę, by ten lęk przezwyciężyć i zdobyć się na odwagę, by żyć odważnie.

Elżbieta Jasińska

Dlaczego według niego takie ważne jest owo rozmyślanie? Oddajmy głos autorowi: „Tylko ten, kto rozmyślając, dochodzi do nowych wniosków, może zmienić swoje myślenie. Albo może pomóc innym to uczynić”. A zapewniam – podczas lektury tej książki jest nad czym rozmyślać!!! Zdaniem autora dwie daty zmieniły świat, który nie jest już taki, jaki był wcześniej: 11 września 2001 roku w Nowym Jorku i 11 marca 2004 roku w Madrycie. „Nadmuchane przyjemnością” społeczeństwo sparaliżował szok i lęk.

Wiele uwagi poświęca autor wychowaniu dzieci – w tej kwestii szczególnie rodzice mogą odnaleźć w książce wiele treści do przemyśleń. Piętnuje on zasadę, według której odbywa się wychowanie: „Czyń to, co ja ci mówię. Nie czyń jednak tego, co ja czynię”.

W sposób mocny i zdecydowany Peter Hahne wzywa rodziców do odpowiedzialności za wychowanie swoich dzieci. Ostro napomina, że nie powinni się łudzić, iż jeśli wstawią do pokoju swoim dzieciom wszystkie nowoczesne urządzenia, to załatwi to całą sprawę. Przytacza on wypowiedź gwiazdy branży rozrywkowej: „Rodzice myślą, że mogą odetchnąć, gdy ich dzieci siedzą w domu przed komputerem i nie należą do żadnej sekty”.

Stwierdza on jednocześnie, że braki domu rodzinnego nie mogą zostać wyrównane w szkole. Szkoły wychowują młodzież przez kilka godzin w ciągu dnia. Autor pisze, iż „to rodzice są tymi, którzy w rzadkiej mieszance pasywności i pesymizmu zbyt mało mają jej [młodzieży] do zaoferowania uwagi i bodźców, i nie przekazują żadnej wierności zasadom”.

Wskazuje on dalej, iż „rodzina nie jest tylko miejscem nakazów, ale jest miejscem czerpania przykładów. Tutaj są przeżywane wartości – albo w ogóle nie są przeżywane”. Przytacza wypowiedź szwajcarskiego pedagoga Pestalozziego: „Wychowanie to przykład i miłość”.

Kolejnym tematem książki jest utrata wartości, odejście od źródeł i korzeni, a zmierzanie w stronę nieumiarkowania. Dlaczego tak ważne jest owo zakorzenienie? Oto odpowiedź autora: „Bez silnego zakorzenienia jesteśmy podatni wiatrowi krótkotrwałych obietnic. (…) Tylko ten, kto wie, skąd pochodzi, może powiedzieć, dokąd zmierza”.

Wiele wartościowych myśli możemy przeczytać na temat… Pisma świętego. Co ma wspólnego Biblia, „ta prastara księga z dawno minionych czasów”, ze społeczeństwem przyjemności? Dlaczego „prastara Biblia jest bardziej zajmująca niż nowy Harry Potter”?

To wszystko nie wyczerpuje oczywiście treści książki. Autor porusza w niej wiele innych tematów, nad którymi warto się pochylić. Jednocześnie zaznaczam, że autor nie odrzuca przyjemności czy rozrywki. Chodzi mu o rezygnację z przyjemności za wszelką cenę, przyjemności dla samej przyjemności. Nie odrzuca natomiast przyjemności, „która w naturalny sposób jest częścią naszego życia psychicznego, a także konieczna jest do utrzymywania sympatycznych relacji z bliźnimi”.

Z przedstawionych myśli wydawać by się mogło, że autor sieje jedynie pesymistyczne prognozy na przyszłość. Jednak tak nie jest – ostatnie strony książki są bowiem wezwaniem do prawdziwej nadziei, która da nam odwagę do życia na przyszłość.

Justyna Smerecka

Mimo, iż duża część dziejów Lalaith, Túrina, Nienor i ich bliskich została już spisana w Silmarillionie, czy Niedokończonych opowieściach, nie zdecydowałem się jednak na uchylenie nawet rąbka tajemnicy czy to stałym czytelnikom Tolkiena, czy zaczynającym dopiero swoją przygodę w Śródziemiu. Niechaj pozostanie to tajemnicą poliszynela, niech nawiąże się mistyczna nić porozumienia między autorem niniejszego tekstu a jego odbiorcą: ja wiem, że ty wiesz, ty wiesz, że ja wiem, a ja wiem, że ty wiesz, że ja wiem.

Niech więc nic więcej z treści książki nie ujrzy światła dziennego w tym tekście bez mojej wiedzy i zgody, i niech będzie powszechnie i otwarcie wiadomo, że Dzieci Hurina to opowieść tragiczna, acz przepiękna, zapierająca dech w piersiach, w głębi których zdolna wzruszyć samo dno serca; że bez najmniejszego wahania ośmielam się postawić owo dzieło na jednej półce pomiędzy takimi klasykami jak Antygona czy Makbet. Współczesny dramat w iście szekspirowskim stylu, chciałoby się rzec, gdyby Tolkien nie wypracował już sobie dotychczas opinii posiadania własnego. Przywołanie zatem przeze mnie klasyków ma wyłącznie za zadanie scharakteryzować rangę dzieła, do której je zaliczam, bo wynoszone do niej było już bez mała wiek temu…

Kto nie czytał Tolkiena i zastanawia się od czego zacząć – może spokojnie sięgnąć po tę pozycję, a przeczytawszy odłożyć bez poczucia straty wcześniejszych wątków czy znajomości słynnej trylogii. Dotknąć go mogą jedynie wyżej opisane przypadłości duszy. Ten uważać jednak musi na coś jeszcze, bo Śródziemie wciąga w swe zakamarki, fascynuje, by z wolna odkrywać przed wytrwałym czytelnikiem swoje tajemnice, zakątki, plątaniny wątków i krzyżujących się ścieżek herosów i zwykłych bohaterów. Kto wszelako czytał Silmarillion, Niedokończone opowieści, tym bardziej niech zapozna się z Dziećmi Hurina, a dozna zawodu tylko w jednym wypadku – jeśli żył w przekonaniu, że przecież on zna już historię „Narn Î Hin Húrin”. Mogę mu wówczas tylko rzec, że on może słyszał o tej historii, ale z całą pewnością jej nie zna…

Zachęcam!

Recenzja została napisana 12.07.2007 r.

Jarosław Janas

Przyjmując taki punkt wyjścia i idąc tropem wywodów Saoûta jesteśmy w stanie spojrzeć w inny sposób na treści, jakie niesie ze sobą Apokalipsa. Szczerze przyznaję, że do tej pory była to księga, którą skrzętnie omijałam wertując Pismo Święte, ponieważ nie dość, że niewiele rozumiałam, to jednocześnie budził się we mnie lęk. I jak się okazuje niepotrzebnie. Apokalipsa bowiem ma stanowić nie tyle zapowiedź klęski, ile nadzieję lepszego jutra.

Swoją książkę Saoût pisze w postaci swoistego komentarza do księgi Pisma Świętego. Jednocześnie czyni to w taki sposób, jakby to sam Jan, autor Apokalipsy przemawiał do czytelników. W związku z tym Saoût rezygnuje z subiektywizmu, trzyma się faktów i bazuje na słowach Pisma Świętego i jego poprzednich badaczy. Jednocześnie dostarcza nam nieco historii, starając się rozwikłać, kim tak naprawdę był Jan, autor Apokalipsy. Czasem są to „suche” fakty, ale niezbędne dla właściwego odczytania przesłania tejże księgi.

Język, którym posługuje się Saoût, jest ciekawy ze względu na utożsamienie się z osobą św. Jana albo raczej ze względu na „udzielenie głosu” św. Janowi. Taki sposób prowadzenia wywodów niewątpliwie uwiarygadnia i jednocześnie czyni lekturę ciekawszą. Nie sposób też czytać tej książki bez konfrontacji z Pismem Świętym. Być może ta pozycja pozwoli nam osobiście dotrzeć do przesłania Apokalipsy, do odkrycia zawartej w niej Dobrej Nowiny „oraz świetlanej przyszłości, którą Bóg przewidział dla ludzkości”.

Małgorzata Bachman